Een Brits ‘succesverhaal’
Deze aanval is een ingewikkelde uitdaging: noch het Britse leger, noch enig ander leger in de geschiedenis heeft ooit eerder een dergelijke mijnaanval uitgevoerd. De uitslag is zeer onzeker.
Vanuit militair standpunt is deze mijnenslag een Brits succesverhaal. De planning en de uitvoering staan later model voor de moderne oorlogsvoering. Een samenspel van diverse factoren ligt hier aan de basis van:
- Plumers zorgvuldige én gedetailleerde planning van de klassieke aanval, waarbij alle legereenheden perfect op elkaar worden afgestemd.
- Het Britse moreel is uitstekend en het vertrouwen in de legertop groot, mede dank zij de vele oefeningen en voorbereidingen. Hier ziet de toekomstige veldmaarschalk Montgomery hoe zorgzaam ‘daddy’ Plumer met zijn burgersoldaten omgaat.
- De aanval is beperkt in tijd én in ruimte: het te veroveren Duitse gebied is vooraf strikt afgebakend en beperkt in oppervlakte. Er is een strikte timing opgesteld.
- De verpletterende schok van de mijnenontploffingen met een vernietigend effect op het moreel van de Duitse troepen.
- De Britse superioriteit te land en in de lucht: er staan 2266 Britse kanonnen tegenover 630 Duitse, vertaald naar 100 meter frontlijn zijn er 14 Britse tegenover 4 Duitse kanonnen. Tegenover iedere Duitse verdediger in de eerste linie staan er bijna 4 Britse aanvallers.
- De factor geluk: het globale plan is tijdens de jarenlange voorbereiding niet uitgelekt, en de Duitsers hebben zich dan toch niet teruggetrokken op veiliger gronden.
In de diepe ondergrond zijn de Tunnellers sneller en efficiënter te werk gegaan dan de Duitse pioniers. De hoogteligging van de Duitse posities speelt zeker in hun nadeel. Het enorme probleem voor de Duitsers is het opsporen van de vijand. De klei laat nauwelijks geluiden door. De Duitsers hebben er het raden naar waar de vijand kan zitten, op welke diepte hij aan het graven is of met hoeveel ze bezig zijn. Die taak is gigantisch …
